Joke Guns

Joke Guns
° 23 januari 1971

Joke woont in Aalst en runt daar haar eigen boekhandel, Woeste Willem.

Ze is freelance copywriter, recensent en lector.

Van 2005 tot 2008 zat ze in de jury van de Boekenleeuw.

Ook richtte ze De losse eindjes op, een leesclub voor volwassenen waarin kinderboeken centraal staan.

Haar grootste voorbeeld is Astrid Lindgren.

Haar boeken

Ik ben Naat!

Naat is zes. Dat is heel wat, vindt hij. Hij zit in de klas van juf Pat. Af en toe is juf Pat boos op Naat. Als hij ruzie maakt met Piet, of als hij een streep zet in een boek. Maar meestal begrijpt juf Pat Naat heel goed. Naat houdt niet van drukte. Hij wil alles het liefst gewoon.
Als het feest is en de kinderen verkleden zich, doet hij liever niet mee. Maar hij vindt het wel fijn om naar de anderen te kijken.
Langzaam leert Naat ook met ongewone dingen omgaan.

Een herkenbaar verhaal voor beginnende lezers. Kinderen hebben vaak moeite met ongewone dingen en drukte. Maar het leven van een zesjarige is nu eenmaal vaak ongewoon en druk.

Naat zit naast Piet.
Piet is druk,
net als Naat.
Dan gooit Piet zijn gum.
Pets.
Op het hoofd van Naat.
Dan gooit Naat zijn lat.
Pets.
Tegen de wang van Piet.
Au!
Dat gaat niet goed.
Dat voelt niet fijn!
Naat en Piet zijn boos.
Boos om de gum.
En boos om de lat.
En juf Pat is boos op Naat en Piet.

 Friet met mosterd

Joke Guns, illustraties van Ann Van Meerbeek.
Die Keure
NUR 191 - AVI 5 - ISBN 978 90 8661 781 4

Job vreest voor een erg saaie vakantie samen met zijn ouders en tante Tine.
Maar dan waait een vet frietpapier met en noodkreet de kamer binnen.
Hoezo, saai?

Met trillende vingers pakt hij het papier beet.
Er zitten vetvlekken op.
Weggewaaid uit een frietkraam, denkt hij teleurgesteld.
Hij draait het vel om.
Met moeite kan hij een paar woorden ontcijferen.
‘Er staat iets op’, fluistert hij ontzet.
Niemand kijkt naar hem.
Papa en mama zijn al lang weer in gesprek met tante Tine.
‘Er staat iets vreselijk op’, herhaalt hij bijna ademloos.

Oma krijgt een brief van de dorpsschool.
Daarin staat dat ze op 6 september op school wordt verwacht.
Juf Maaike van de eerste kleuterklas verheugt zich al op haar komst.

‘Ben jij naar school geweest, Slies?’, polst ze voorzichtig.
Superoma zucht diep.
De groeven in haar voorhoofd raken de rimpels rond haar ogen.
‘Nee Santientje, dat kon niet’, legt ze uit.
‘Ik was het zesde kind in ons gezin.
En bovendien was ik een meisje.
We hoefden niet zo nodig naar school.
Daar was geen tijd voor.
En ook geen geld.
Eerst moest ik op mijn broertjes passen.
En vanaf mijn twaalfde werkte ik in de fabriek.